We laten vanochtend een dankjewel briefje en €30 achter op de tafel van onze kamer. Vreemd om hier geslapen te hebben zonder iemand gezien te hebben.
Als we het dorp uitlopen zijn we al snel in het bos. We lopen een stukje op een RAVeL. Wat later is er een vrijwel parallel bospad dat we volgen. Daar zien we een bordje over problemen met een brug. Als we het kleine beekje naast ons zien, lijkt ons dat niet zo’n probleem. Dus we lopen gewoon door. Echter 500m verder blijkt een groot deel van het pad onder water te staan. Te diep om er met onze bergschoenen doorheen te lopen. Er blijkt een beverdam in het beekje te zijn gebouwd, die er voor zorgt dat het pad helemaal vol water staat. Er zit niets anders op dan terug te lopen en over de RAVeL verder te gaan.

‘s Ochtends is het nog koel. Maar in de middag wordt het al snel weer warmer.
Gelukkig loopt ons pad lang door het bos.
Het grootste deel van het bos vandaag is in privé bezit. Er staan overal bordjes dat we alléén op het pad mogen lopen en niet verder het bos in mogen.

Hier en door mooie bloeiende hei.

De laatste paar uur lopen we toch volop in de zon en is het warm.
Als we België voor de tweede keer achter ons laten gaan we over van de Camino Monastica naar de Camino Campaniensis. De bewegwijzering ziet er nu ook een beetje anders uit.

Bij het binnenlopen van Rocroi, gaan we eerst maar even naar de supermarkt.
In het centrum van het stadje zit de VVV, waar we de code voor de deur van de gemeenteherberg op moeten halen. We horen daar dat er ook nog twee Duitsers gereserveerd hebben.
In deze gemeenteherberg waren we 11 jaar geleden ook. Toen was hij net nieuw. Nu heeft hij wel wat gebruikerssporen. Maar nog steeds een prima herberg.

Douchen, kleren wassen en dan naar een terrasje op het plein.
Wat later ook eten op het plein.
De Duitsers die gereserveerd hadden zijn niet komen opdagen. Dus we hebben weer de hele herberg voor onszelf.

Fijn dat de bakkers in Frankrijk zo vroeg openen! De bakker in Givet opent om 6 uur. We komen er langs als we vertrekken. Vers broodje voor onderweg!
Omdat ik het de laatste dagen ‘s morgens koud had, begin ik vandaag toch maar met mijn vest aan. Dat is een stuk beter. Zo gauw we echt in de zon lopen gaat ie weer uit.
Als we het dorp uit zijn lopen we nog een paar kilometer over een graspad, direct langs de Maas. Dan volgen er een doorgaande weg met redelijk veel verkeer. Bij Aubrives verlaten we het Maasdal en gaan we weer hellingen lopen. (Foto is gemeentehuis van Aubrives)

Niet lang daarna komen we in het mooie dorpje Hierges. Het is een prachtig dorpje, aan de voet van een kasteel.
Er zijn grote verschillen tussen de dorpen hier. Sommigen hebben slechte huizen met verwaarloosde tuinen. Maar in Hierges ziet alles er perfect uit.
Op een terras van een nog gesloten café nemen we onze eerste rust.

Als we even later weer wat hoger wandelen hebben we een mooi uitzicht op het kasteel van Hierges.

Dan lopen we een heel stuk door bos, heerlijk in de schaduw.
In het dorp Treignes is er een café (gesloten) en twee musea (open). Bij een van die musea zitten we een tijdje op het terras.
Nog een fijn stuk door bos, en de laatste kilometers met het riviertje de Viroin mee.

En dan zijn we in Olloy-sur-Viroin. We slapen hier in het Centre Louis Delobbe. Dit is een accommodatie voor vakanties voor groepen kinderen. Er is ook een slaapzaal voor pelgrims.

Als we er aankomen is de deur open, maar er is niemand. Ik vind ergens een lijstje met telefoonnummers die je in dat geval moet bellen. Ik krijg iemand aan de lijn die me naar een sleutelkastje verwijst en me de code daarvan doorgeeft. Met die sleutel komen we in de slaapzaal. Behalve 6 bedden staat er ook een waterkoker en een magnetron. Er is geen restaurant in de buurt. We kopen in het buurtsupermarktje twee magnetronmaaltijden.
Er arriveren geen andere gasten meer, en er zijn ook geen groepen kinderen. We zijn vannacht de enigen in dit grote gebouw.
Er is zelfs niemand langs gekomen voor de betaling.

De abdij wilde graag dat wij vanochtend de Lauden (het ochtendgebed) bij zouden wonen. Na de Lauden volgt dan het ontbijt. En daarna zou er dan nog een pelgrimszegening volgen. Daarmee zou het al gauw half tien worden voordat we vertrekken. Het weerbericht voorspelt 29°C voor vandaag. We willen echt vroeger vertrekken. Gelukkig volgen de andere vier gasten wel het ochtendritueel. Wij eten ons eigen brood en vertrekken om 6 uur.
Vanuit Leffe loop je direct Dinant binnen. Daar willen ze graag laten zien dat Adolphe Sax, de bedenker van de saxofoon, hier geboren is. Overal staan er grote kleurrijke modellen van saxofoons.
Broeder Philip dacht dat er om 6 uur al een café in Dinant open zou zijn, waar we koffie zouden kunnen drinken. Dat was helaas niet zo. Maar in het volgende dorp, Anseremme, is een supermarkt die om 7 uur open gaat. Geen koffie, wel een belegd broodje.
Weer wat verderop lopen we langs steile rotswanden. Dit is een bekend gebied voor klimmers. Maar op het tijdstip dat wij passeren, slapen de klimmers blijkbaar nog.
Aan de overkant van de Maas ligt het kasteel van Freyr.

Even verderop moeten we een uitstekende rotspunt passeren. Er ligt wel een mooi stoepje omheen. En gelukkig zet ik hier mijn voet niet te ver naar rechts…

Er volgen nu wat lastige stenige bospaden. De Maas kalft hier de oever af. Er liggen veel bomen die de Maas in gekieperd zijn, omdat hun vaste grond is weggespoeld. We moeten her en der om die bomen heen klauteren.
Na dat pad door het bos volgt er een makkelijker stuk door weilanden.

En dan, eindelijk, bij Hastière vinden we een terras voor koffie. We zitten er een hele tijd, ookal omdat het terras te groot is voor de ober die het in z’n eentje moet bedienen.
Een uurtje later lopen we Frankrijk binnen. Frankrijk steekt hier met een punt België in. Morgen komen we weer terug in België.

We overnachten in een klein hotel in het grensplaatsje Givet.

De komende tijd lopen we hetzelfde traject (Namen – Reims) als we in 2015 liepen.Toen hebben we er 8 dagen over gedaan.
Als we vanmorgen de stad uitlopen zijn de enige anderen die al in touw zijn de vuilnismannen die de afvalbakken in de straten leegmaken. Het is heel fris vanochtend, bijna koud.
We steken het riviertje de Sambre over, vlak voordat hij de Maas instroomt. Daarna lopen we langs de Maas.

De weg vinden is vandaag een koud kunstje. We lopen langs de Maas, en dat blijven we de hele dag doen. Er ligt weer een RAVeL. Goeie ondergrond. Dat loopt lekker.
Maar het is vooral een prachtige wandeling vandaag. In de ochtend, als het nog koud is, hangt er een damplaagje boven het water. De damp lijkt te dansen op de waterspiegel.
De eerste uren na Namen staan er veel statige gebouwen langs het water, zowel aan onze kant als aan de overkant. Sommigen herinneren we ons nog van 11 jaar geleden.
En er zijn ook nog steeds veel ganzen. Er zijn de gewone witte ganzen, maar er zijn nog veel meer Canadese ganzen en Nijlganzen. Deze laatsten (zie foto) zijn eigenlijk geen ganzen, maar eenden.

Dit stukje Maas is erg toeristisch. Dat zorgt ervoor dat er meer dan genoeg bankjes zijn. Toch fijner dan in het gras zitten.
Ergens halverwege vinden we een mooi terras. Tijd voor koffie!
Was het vanochtend fijn als we in de zon konden lopen…, intussen zijn we weer blij als er ergens schaduw is.
Hieronder nog een foto van een (van de vele) kastelen.

Er loopt ons een stel Nederlanders achterop, die een weekend hiernaartoe kwamen om op een zijriviertje van de Maas te kanoën. Maar kanoën kan niet omdat het riviertje niet genoeg water heeft. Op de Maas merk je niks van het huidige droogte probleem. De stuwen zorgen ervoor dat de Maas voldoende water houdt.
Al rond half 3 zijn we dan in Leffe. Hier gaan we overnachten in de abdij.

We kunnen pas om half 4 aankomen. Eerst maar een drankje van de supermarkt, op een bankje.
Als we dan eenmaal in de abdij zijn aangekomen, valt het niet mee om iemand te vinden. We bellen aan, en krijgen dan een antwoordapparaat aan de lijn. Er is een broeder (Bruno) bezig met een grote rondleiding. Pas als die klaar is brengt hij ons naar broeder Philip, die over de gasten gaat. Elf jaar geleden sliepen we hier in een oud klaslokaal waar 8 bedden stonden, en wasten we ons bij een heel klein kraantje. Nu worden we naar een mooie twee persoonskamer gebracht. En er zijn mooie nieuwe douches en toilet!
Om kwart over zes worden we geacht om in de kerk te komen om de vespers bij te wonen. Mooi om dat een keer mee te maken. Wij (6 gasten van de abdij) zitten, met 5 broeders op de koorbanken op het hoogkoor. De broeders lezen en zingen de gebeden en liederen die bij de vesper van vandaag horen.
Als dat allemaal afgelopen gaan we met z’n allen naar de eetzaal voor de maaltijd.

En na het eten staan we met z’n allen in de spoelkeuken de afwas weg te werken.

Sinds gisteren zijn we in Wallonië. Dat betekent dat ze hier Frans spreken. Het is nog even wennen om Bonjour te zeggen als je iemand tegenkomt. Soms klinkt er dan toch weer automatisch Goedemorgen.
Maar als wij vanochtend vertrekken hoeft er nog weinig gegroet te worden. Er zijn nog niet veel mensen op straat.
Als we Branchon uitlopen komen we langs deze kasteel-boerderij.

Ook zien we vandaag een paar vierkantshoeven; een gesloten boerderij met een grote binnenplaats en slecht één toegangspoort. Het woonhuis, stallen en schuren liggen rondom de binnenplaats. Lijkt op de boerderijen die je ook in Zuid Limburg ziet.
In de ochtend lopen we nog lang tussen de graanvelden. Soms ook even een ander gewas, zoals hieronder: een veld met wortels.

We lopen vandaag veel op makkelijk beloopbare paden (asfalt, beton, zandwegen). Dat loopt een stuk makkelijker dan hoog gras of los zand.
Kilometer lang lopen we ook over betonstroken (zie foto). Er liggen nog diepe geulen omheen, die nog opgevuld moeten worden. We denken dat het een nieuw stuk RAVeL moet worden.
Door heel België is er een RAVeL netwerk bedoeld voor alleen langzaam verkeer. Er wordt enorm veel op gefietst, zeker in het weekend.

Het laatste 8 km lopen we op de RAVeL Hoegaarden-Namen. Heerlijk rustig wandelen, maar wel een beetje monotoon.

We zijn rond half drie in Namen, te vroeg om naar ons overnachtingsadres te gaan. Even lekker op een terrasje zitten.
We hadden voor vannacht “Bed Namen” gereserveerd, heel goedkoop. Het is alleen een kamer. Met een code kun je het gebouw en de kamer in. Als we binnenkomen schrikken we wel een beetje. De hal en trappen zien er aftands en smerig uit. Maar als we dan de deur naar onze kamer openen is daar opeens een keurige schone kamer met een prima badkamer.

Later op de middag nog wat door de stad gelopen en nog meer terras.

Zes uur ontbijt maken was voor de B&B te vroeg, maar er was een uitgebreid ontbijt voor ons klaargezet op tafel en in de koeling. We konden er zelf thee bij zetten. Goede basis voor deze lange dag.
Als we vanochtend vertrekken is het nog fris. Te veel moeite om mijn fleece uit de rugzak te halen, maar zou wel lekker zijn geweest.
We lopen terug naar het stadje en komen via een stukje Ravel weer op de Camino terug. Dat begint meteen met kasseien. En we zullen vandaag nog heel veel over kasseien lopen. Dat is niet de makkelijkste ondergrond om op te lopen. Maar wel goed om sterke enkels te krijgen, zegt Maarte.

Liepen we gisteren steeds tussen de appels en peren, vandaag lopen we veel tussen graanvelden. De tarwe is overal al van het land. We zien ook de eerste mais al gehakseld worden.

Ergens halverwege de route vandaag maakt de Camino een omweg om langs het Château d’Hélécine te gaan. Ik had een verlaten kasteel in de middle of nowhere verwacht, maar het was een grote toeristische attractie. Mooi park om het kasteel met een vijver met een prachtige fontein. En een speeltuin en horeca (die nog niet open was). Veel mensen met kleine kinderen.
De attractie was eigenlijk het park en de speeltuin, niet zo zeer het kasteel.

Tussen alle andere graanvelden liggen ook wat velden met vlas. Vlas wordt in juli met wortel en al uit de grond geplukt en dan in rijen op het veld te drogen gelegd (deze wijsheid heb ik van Wikipedia).

Na de lange wandeling komen we bij ons huisje voor vannacht. Erg luxe, met veel extra’s als sauna en zwembad. Daar zitten we niet echt op te wachten. Maar het was de enige overnachtingsmogelijkheid die we konden vinden.
We eten vanavond “thuis” met spulletjes die we onderweg in een supermarkt hadden gekocht.

Als we vanochtend om 6 uur beneden komen heeft Paula al koffie gezet en ontbijt voor ons klaar staan. Wat een service! We praten tijdens het ontbijt uiteraard ook over de camino. Paula heeft er ook diverse gelopen, en ze wil vóór haar 80ste verjaardag nog 1x een korte camino lopen, de Camino Espiritual.
Na het ontbijt loopt ze nog een stukje met ons mee om ons uit te zwaaien.

Na alle vlakke wandelingen van de eerste dagen, werd het terrein gisteren wat glooiender. En vandaag zette zich dat verder voort. Een heel ander landschap. We zijn ook van zand naar klei gegaan.
Vandaag ook steeds meer hellingen en prachtige diepe holle wegen.

Een groot deel van de dag lopen we tussen grote percelen met appel en peren bomen. Ze zien er, naar ons idee, al rijp uit. Overal staan ook grote kratten klaar voor de pluk. Maar nergens zien we mensen bezig met plukken. Dat moet binnenkort een gigantische operatie worden met heel veel plukkers.
Het is verleidelijk om ergens een appeltje te plukken… Maar voor we dat doen, staan er bij een boer gewoon appels te koop. Dus doen we dat.

In de loop van de middag komen we aan in Zoutleeuw. In de 16e eeuw was Zoutleeuw een belangrijke Belgische stad. Dat is nog zichtbaar in een aantal mooie zoals de grote kerk en een prachtig gemeentehuis.

We overnachten in een B&B een kilometer van het centrum.

Er was voor vandaag ook weer warm weer voorspeld. We skippen het ontbijt in de jeugdherberg (8 uur) en zijn weer vóór 6 uur op pad. Ellie, de beheerder van de herberg is dan al vloeren aan het moppen.
Niet ver van Westerlo zien we “het trammeke”, een mobiele stuw die De Grote Nete in kon worden gereden. Hij is niet meer in gebruik.

We lopen de eerste paar uur door het Merode Landschapspark, met goede wandelwegen en paden. Het is een mooie wandeling, door bos en door heide.

Bij Blauberg verlaten we even het pad om naar de bakker te gaan. Volgens Google open vanaf 7:30. Maar helaas niet op dinsdag…
In en om Blauberg staan verschillende borden met fragmenten uit “de Verlossing”, een roman van Willem Elsschot die gedeeltelijk in Blauberg speelt. Ik heb hem net gedownload, misschien ga ik hem binnenkort wel lezen.
Niet lang daarna komen we in Averbode. Ook hier is weer een abdij met Norbertijnen. We rusten er even uit op het binnenplein.

Weer even later: de Maagdentoren, een donjon uit de 14e eeuw, gebouwd van ijzerzandsteen blokken.

En dan komen we in Scherpenheuvel, een bedevaartsoord. En hier is zowaar horeca die open is. We nemen er een lange pauze. Daarna gaan we nog even in de basiliek kijken. Er is een mis bezig, dus we kijken alleen voorzichtig door de glazen deur.

En nu nog naar Diest, waar we overnachten. Ik heb gisteren iets gereserveerd bij ene Paula. Maar Paula moest van 1 tot 5 uur vrijwilligerswerk doen in de Grote Kerk. Als we daar rond 3 uur binnenlopen vinden we haar bij de informatie balie. We worden hartelijk ontvangen, we krijgen zelfs een kopje koffie (en een stempel natuurlijk). Paula geeft ons een sleutel van haar huis met de mededeling “dan kunnen jullie er vast in”. Wat een vertrouwen!
Paula heeft een huis in het Begijnhof van Diest (volgens ons boekje een van de mooiste begijnhoven van Europa)

We slapen er op zolder. Mooi ingerichte zolder met eigen zitje en eigen douche en toilet.
Op Paula’s aanraden eten we bij een cafeetje in de buurt. Daarna kijken we nog even in het mooie oude stadje rond.
Het is nog steeds warm.

Gistermiddag kwam er op onze telefoons een alert binnen van de provincie Antwerpen: vandaag code oranje voor hitte.
Gelukkig zijn we bij Marijke niet afhankelijk van ontbijttijden. We lopen al vóór zes uur. De temperatuur is dan prima, ook voor de eerste onbeschutte routes langs het kanaal en door een woonwijk. Na een uurtje krijgen we weer bos. We volgen vandaag lange tijd het riviertje ‘De Grote Nete’.

We rusten bij het gesloten bezoekerscentrum Grote Netewoud.
De volgende rust is aan de rand van een dorp, waar een groot festivalterrein wordt afgebroken. We zitten er met verwondering naar te kijken; wat een gigantisch project is het om zo’n terrein op te bouwen en af te breken,

Na nog een mooie wandeling langs De Grote Nete, komen we bij het Albert kanaal. We rusten er bij de horeca van het waterski centrum (ook gesloten).
Via een grote brug steken we het Albertkanaal dan over.

Intussen is het al aardig warm geworden, en er volgen nog een boel kleine en grotere rusten,
Het is een zware tocht vandaag.
Uiteindelijk komen we bij de abdij van Tongerlo. Daar hebben we lang op een bankje in de schaduw gezeten. We hadden het helemaal gehad.

Dan is het nog een kwartiertje lopen naar de jeugdherberg in Westerlo.
Dat biertje hebben we wel verdiend!

Om 7 uur ontbijten vinden ze bij B&B in Postel geen probleem. We zijn lekker vroeg weg en het is nog heerlijk koel. We lopen terug langs de abdij. Al vrij snel daarna lopen we het bos in. We lopen vandaag veel door bos. Eerst lopen we door natuurgebied ‘de Groesgoor’. Hier is, ondanks de droogte, op plaatsen nog nat en modderig. We lopen over -oude- vlonderpaden. Oppassen geblazen, want er zijn veel planken gebroken, scheef of weg.

Ergens halverwege steken we een kanaal over via een Baileybrug uit de 2e Wereldoorlog. Deze is aangelegd door de Engelsen, nadat de oorspronkelijke brug was opgeblazen.
Met stoplichten wordt er geregeld dat beide richtingen om beurten over de brug rijden. Dat betekent dat wij in hoog tempo achter de auto’s aan moeten lopen, want anders komen de tegenliggers al.

Direct na de brug ligt er een restaurantboot in het kanaal met een schaduwrijk terras. Daar kunnen we niet aan voorbij lopen.
Verderop lopen we langs een grote recreatieplas (ontstaan door zilverzandwinning) en door een vakantiepark.
Als we daarna door nog een stuk door het bos lopen, komt er een fietster langs, die vraagt of we een lange voettocht maken? Als we ja zeggen, stelt ze zich voor als Marijke, onze gastvrouw van de overnachtingsplek. Ze fietst door en wij arriveren een kwartiertje later bij haar huis.
Onze slaapplek is wel een beschrijving waard. We slapen in een huisje in de tuin. Het toilet is een heel eind weg, een hokje in het bos. Je spoelt door met een emmer water die je uit een regenwaterton schept. En de douche is een tuindouche (zie foto). Om water te krijgen leg je een dompelpomp in de put. In het begin is het heel koud, maar het went snel. Wel een heel dun straaltje.

Later op de avond zijn we naar het dorp, gefietst om te eten. Dat is 2 km verderop. Marijke had ons twee fietsen geleend.